A-Infos (tr) Italy, FAI, Umanita Nova #10-26 - Çin: Göksel Bir Geçiş. Konfüçyüsçü Restorasyon Sancağı Altında Beş Yıllık Plan (ca, de, en, it, pt)[makine çevirisi]

Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, yıl sonu konuşmasında Çin'in 15. Beş 
Yıllık Planı'nın tamamen Yapay Zekaya odaklanacağını belirtti. Yakın 
zamanda tamamlanan 14. Plan (2021-2025), "çift dolaşım" stratejisine (iç 
pazar + dış ticaret) odaklanarak, ekonomik büyümeyi sadece ihracat 
yoluyla değil, özellikle teknolojik bağımsızlığı hedefleyerek iç 
ekonomiye yapılan yatırımlar yoluyla da sağlamayı amaçlamıştı. Yeni 
plan, teknolojik bağımsızlığı desteklemeye devam edecek, ancak bu kez 
endüstriyel süreçlerde, tüketici ürünlerinde, sağlık hizmetlerinde, 
eğitimde ve dijital yönetimde Yapay Zekanın kullanımı yoluyla. Plan, 
Yapay Zekanın 2030 yılına kadar elektrik veya internet kadar yaygın hale 
gelmesini ve böylece ekonomik büyümenin önemli bir itici gücü olmasını 
hedefliyor. Hükümet, Çin'in 2035 yılına kadar "akıllı bir toplum" 
olacağını iddia ediyor.

Bu yılın başlarında, Çin hükümeti, Çin'in siyasi elitinin gelecek yıl 
için ekonomik politika gündemini onayladığı yıllık "iki oturum" veya 
lianghui'yi düzenledi. "İki oturum" terimi, iki önemli siyasi toplantıyı 
ifade eder: siyasi bir danışma komitesi olan Çin Halk Siyasi Danışma 
Konferansı (CPPCC) ve Çin'in en yüksek yasama organı olan Ulusal Halk 
Kongresi (NPC).

Bunlar, resmen Komünist Parti'den bağımsız olan Çin devlet 
meclisleridir. Danışma konferansı büyük ölçüde semboliktir; önde gelen 
iş insanları ve yerel liderler önceden düzenlenmiş görüşmelere katılır. 
Toplantının gerçek kalbi, resmi olarak ekonomik politikaya karar veren 
meclistir. Gerçekte, sadece Komünist Parti'nin iktidardaki elitinin 
önceden karar verdiği şeyleri onaylar. Üyelerinin yaklaşık üçte ikisi 
Komünist Parti'ye mensup olan NPC, parti tarafından önerilen hiçbir yasa 
tasarısını reddetmemiştir.

Bu yılki "İki Oturum", mevcut yıl için ekonomik politikaların 
onaylanması ve Çin ekonomisini bu on yılın sonuna kadar yönlendirmeyi 
amaçlayan 15. Beş Yıllık Plan'ın onaylanmasıyla dikkat çekti.

Çin hükümeti, 2026 yılı için yaklaşık %4,5 ila %5 arasında reel GSYİH 
büyüme hedefi belirledi. Bu, hedefin %5'in altına düştüğü 1991'den beri 
ilk kez oluyor. Başbakan Li, ekonomik hedefleri sunarken, hedefin dünya 
ticareti ve jeopolitik durumla ilgili belirsizlikler nedeniyle aşağı 
yönlü revize edildiğini açıkladı. Bununla birlikte, büyüme hedefi 
mütevazı ve liderlik bunu başarma konusunda kendine güveniyor gibi 
görünüyor.

2025 yılında Çin'in reel GSYİH büyümesi %5 oldu; bu, Amerika Birleşik 
Devletleri'nin iki katından fazla ve diğer büyük G7 kapitalist 
ekonomilerinin üç katıydı.

2020'den beri hükümet, Çin'i 2035 yılına kadar "orta kademe" bir 
ekonomiye (Dünya Bankası'nın tanımına göre, 2020 fiyatlarıyla kişi 
başına gayri safi yurtiçi hasılası 20.000 dolar olan ekonomiler) 
dönüştürme hedefini belirledi. Bu, önümüzdeki 15 yıl içinde kişi başına 
GSYİH'yi ikiye katlamak anlamına geliyor. Çin, bu hedefe ulaşma yolunda 
ilerliyor, çünkü bunun için Çin'in kişi başına gelirinin bundan sonraki 
ortalama yıllık %4,17 oranında büyümesi yeterli. Ancak bu hedefe 
ulaşılsa bile, Çin'in kişi başına GSYİH'si yine de ABD'ninkinin sadece 
%27'si kadar olacaktır.

Çin'in GSYİH'si ve büyüme oranları, ana akım Batılı ekonomistlerin yanı 
sıra heterodoks sol görüşlü bazı ekonomistleri de zorluyor. Uluslararası 
Para Fonu ve Dünya Bankası analistleri tarafından da doğrulanan yaygın 
görüş, Çin ekonomisinin neredeyse durma noktasına geldiği, Japonya tarzı 
bir durgunluğa doğru ilerlediği ve hatta borçla beslenen bir sarmala 
düşebileceği yönündedir. Ayrıca Çin'in "aşırı" üretim kapasitesine sahip 
olduğu ve "gerilemeden" muzdarip olduğu, bunun da fiyatların düşmesine 
ve dünya pazarlarını ucuz mallarla doldurarak büyük ekonomilerin pazar 
paylarını tehdit etmesine yol açtığı söyleniyor.

Ekonomistler yıllardır aynı formülü tekrarlıyorlar ve son yıllarda 
Çin'in üretimi, en gelişmiş ekonomileri yerle bir eden çöküşleri 
yaşamadan büyüdü. Çin, otokratik komünist liderliğin sayısız hatasına ve 
ekonomik politika değişikliklerine rağmen, son 50 yıldır, hatta COVID 
pandemisi sırasında bile, herhangi bir durgunluk veya krizden kaçındı. 
Çin'in ekonomik başarısının anahtarı şüphesiz ki, yatırımı teşvik 
edebilen ve böylece ulusal planın hedeflerine ulaşabilen devasa devlet 
mülkiyetinde yatmaktadır. Bu, ulusal bir plan içinde kamu mülkiyetinin 
ve devlet öncülüğündeki yatırımın ekonomik rolünü göstermektedir.

Komünist Parti liderleri Çin modelini "Çin özelliklerine sahip piyasa 
sosyalizmi" olarak tanımlıyor ve birçok analist için bu, Çin'i 
sosyalizme geçiş sürecindeki bir ekonomi olarak tanımlamak için yeterli.

Bu tartışmayı çözmek için, iş döngüsünün performansına, gayri safi 
yurtiçi hasıla büyümesine ve beş yıllık plan hedeflerinin başarılmasına 
bakmak yeterli değildir. Paradoksal olarak, Çin'de piyasa ekonomisinin 
büyümesinin göstergesi olarak kabul edilebilecek olan şey tam olarak 
GSYİH'deki artıştır: üretim araçlarının (arazi dahil) mülkiyeti 
devletten özel kişilere geçtikçe, piyasanın ekonomideki ağırlığı 
artmaktadır. Böylece, daha önce bir devlet mülkiyetindeki üretim 
biriminden diğerine geçen ve bu nedenle GSYİH hesaplamasına dahil 
edilmeyen mallar, artık emtia haline dönüşmekte ve alım satım yoluyla 
çeşitli özel üretim birimleri arasında emtia şeklinde el 
değiştirmektedir; bu da üretim kütlesindeki artıştan kaynaklanmayan bir 
GSYİH artışına işaret etmektedir.

Piketty bize 1978'den 2018'e kadar üretim araçlarının mülkiyetini 
gösteren bir tablo sunmaktadır. Bu tabloya göre, Çin'de devlet mülkiyeti 
(hem merkezi hem de çevre) 1978'de işletmelerin (borsada işlem gören ve 
özel, her büyüklükte) %100'ünden 2017'de %55'ine yükselirken, Çin 
vatandaşlarının mülkiyeti %33'e, geri kalan %12'si ise yabancı 
yatırımcıların elinde bulunmaktadır. Zamanın oku bir anlam ifade 
ediyorsa, Çin'in özel mülkiyete doğru geçiş sürecinde olan bir ekonomi 
olduğunu gösteriyor!

Ancak GSYİH ve üretim araçlarının mülkiyetindeki eğilimden daha da 
önemli bir unsur var: işçi sınıfının gücü. Çünkü sosyalizm, daha yüksek 
ücretler veya tam istihdam değil, işçi sınıfının ücretli emeğin 
köleliğinden kurtuluşudur. Çin'de sadece ücret sistemi tam gaz devam 
etmekle kalmıyor, aynı zamanda gerçek üreticilerin üretimde söz sahibi 
olmasını sağlayan konseyler gibi araçlardan da yoksun.

Çin modeli, Komünist Parti'ye dayalı bütüncül bir modeldir; hükümet, 
planlama yapıları, büyük devlet finans grupları, büyük özel şirketler ve 
Parti hücreleriyle küçük ve orta ölçekli işletmeler onun etrafında 
örgütlenmiştir. Amaç, maksimum karı sağlamak değil, piramit ve 
hiyerarşileriyle sosyal istikrarı garanti etmektir. Bu nedenle, 
ayaklanmalardan, krizlerden ve savaşlardan mümkün olduğunca kaçınmak 
gereklidir. Çin'in geçiş süreci, temel üretim araçları üzerinde devlet 
kontrolü ve otoriter ve ataerkil bir yönetim biçimiyle Asya üretim 
modelinin bazı özelliklerini modern terimlerle yeniden yorumluyor. 
Çin'in binlerce yıllık tarihi boyunca bu felsefe çoğu hükümete ilham 
kaynağı olmuştur, ancak her şeye rağmen hanedanlıklar genellikle 
isyanlarla devrilmiştir; bu da sınıf ayrımının olduğu bir toplumda 
göksel barışın hüküm süremeyeceğinin bir işaretidir.

Bu Çin modeli kolayca gerici olarak tanımlanabilir ve Tahran'daki aynı 
derecede gerici rejimle ittifakı doğaldır.

Tiziano Antonelli

https://umanitanova.org/cina-transizione-celeste-un-piano-quinquennale-allinsegna-della-restaurazione-confuciana/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr