A-Infos (tr) Spaine, Regeneration - İspanyol Devrimi, Hataları ve Olası Düzeltmeleri - LIZA (ca, de, en, fr, it, pt)[makine çevirisi]

Paris'te sürgünde bulunan Néstor Makhno, İspanyol anarşistlerle temas 
halindeydi ve "onların Makhnovist deneyimden ders çıkaracaklarını 
umuyordu[...]'Makhno hiçbir zaman mücadeleden kaçınmadı; eğer siz 
mücadelenize başladığınızda ben hala hayattaysam, sizinle birlikte 
olacağım'"1. İspanya üzerine iki metin, Devlete Karşı Mücadele ve Diğer 
Denemeler kitabında yer almaktadır. ---- Birinci Bölüm ---- Ukrayna'daki 
isyancı faaliyetleri bu çevrelerde tekrar etmeye gerek kalmayacak kadar 
iyi bilinen dostumuz Néstor Makhno, birkaç ay önce Fransa'daki yoksul 
sürgününden İspanyol devrimi üzerine bazı notlar karaladı ve bunları 
İspanyol anarşistlerin değerlendirmesi için bize gönderdi. Bir sonraki 
sayıda takip metni yayınlanacaktır.

Son aylarda, İspanyol devriminin karakteri ve biçimi kısmen 
proletaryanın devrimci kitlelerinin baskıları ve kısmen de anayasal 
monarşiden tamamen kopmaya ve kendi çıkarlarına daha uygun bir 
Cumhuriyet'i güvence altına almaya (desteklemeye) karar veren liberal 
burjuvazinin arzuları tarafından belirlenmiştir.

Şunu belirtmek gerekir ki, İspanyol Devrimi, kral ile liberal burjuvazi 
arasında (elbette kitlelerden gizli tutulan) yeni bir uzlaşmayla 
başladı. Hepimizin bildiği gibi, bu burjuvazi, belediye seçimlerinde 
monarşistleri yendikten sonra, ülkenin siyasi güçleri üzerinde siyasi 
kontrol sahibi olduğunu düşündü. Kendi bakış açısına göre zaten yerinde 
olan birlikler üzerinde baskı kurdu ve Kral Alfonso XIII korktu. Ayrıca, 
monarşistlerin, liberal burjuvaziyle bir tür müzakereden sonra, cellat 
Kral Alfonso XIII'ün ülkeyi hiçbir engelle karşılaşmadan ve herhangi bir 
ceza almadan terk etmesine izin verildiği de bilinen bir gerçektir. 
Dahası, tüm maiyetiyle birlikte lüks bir yaşam için gerekli araçları da 
yanına alarak ülkeyi terk etti. Kral, tahta geri dönme ve yerine bir 
halef atama hakkını saklı tuttu. Bütün bunlar bize gösteriyor ki, 
liberal burjuvazi, kralı halkın adaletinden kurtarıp başka bir devletin 
topraklarına naklederek, halkın burjuvazinin vermeye hazır olduğundan 
daha fazla özgürlük koparmak üzere olduğu bir dönemde, kralın halkı 
korkutmakta kendilerine faydalı olabileceğinin farkındaydı.

Burjuvazi hesaplarını iyi yapmıştı. İspanyol liberalizminin önde gelen 
isimlerinin, Rus Devrimi'ndeki meslektaşlarının uyanan işçi sınıfıyla 
ilgili yaptığı hataları dikkatle not aldıkları ve liberallerin yüzyıllar 
boyunca İspanya'da şekillenen kölelik ilkesinin sadık koruyucuları gibi 
davrandıkları açıktır. Bu kölelik, kralın, maiyetinin ve hayranlarının 
amaçlarına hizmet etti, ancak halk tarihte neredeyse hiç yer almadı; 
kralın ve saray mensuplarının geçimini sağladığı büyük halk. Ve utanç 
verici bir şekilde, günümüz liberalleri, suçlu kralın engelsiz gidişi 
konusunda monarşistlerle anlaşmalarını mühürledikten sonra, bir kez daha 
bu halka sesleniyorlar. Zorunlu olarak şu soru ortaya çıkıyor: O 
zamanlar halkın gerçek dostları, her türden devrimciler neredeydi? Suçlu 
kralın hayatına yönelik girişimleri defalarca organize edenler 
neredeydi? İspanya'nın en iyi evlatlarını kahramanlık eylemlerine iten 
idealler soğumuş muydu? O zamanlar İspanya'da bu tür unsurların 
bulunmadığı iddia edilemez. Ayrıca, kralın ayrılmasına izin vermek için 
liberallerle herhangi bir anlaşmaya vardıkları da iddia edilemez. Tek 
kabul edilebilir açıklama, İspanyol devrimcilerinin, ifade özgürlüğünü 
ve örgütlenme hakkını güvence altına aldıktan sonra, güçlerini yeniden 
bir araya getirmek ve işçi sınıfının onları daha iyi anlaması ve 
kurtuluş mücadelesinde onları destekleyebilmesi için pratik eylem 
planları geliştirmekle meşgul olduklarıdır. Ve eğer bu son nokta 
doğruysa, toplantılarının sonuçları neler oldu? Devrimci kampta onlardan 
hiçbir iz yok: sosyalistler liberallerin hizmetinde, sendikacılar ve 
anarşistler ise ideallerini halkın yaşamına yerleştirmek ve uygulamak 
için henüz zamanın gelmediği görülüyor: büyük olasılıkla daha iyi 
zamanları bekliyorlar. Bolşevikler (Devlet Komünistleri) her zaman 
olduğu gibi, işçi sınıfının gözünde hiçbir sorumluluk üstlenmeden sokak 
gösterileriyle sınırlı kalıyorlar. Bu arada, cesaretlenen liberal 
liderler, partilerine ve hükümete "güçlü iktidar" ve "yeniden kurulmuş 
düzen"e doğru ilerlemek için izlemeleri gereken yolları cesurca dikte 
ediyorlar. Liberallerin İspanyol devriminden bekledikleri de tam olarak 
bu. Bu tür iştahlarla hareket edenler, daha fazla gecikmeden, kendi 
sınıf çıkarlarıyla çelişmeyen her şeyi ülkenin yaşamına dahil ediyorlar.

İşte liberal burjuvazinin iktidarın zirvesine ulaşmasının ve ülkeye yeni 
zincirler vurmak için acele etmesinin yolu budur. Dahası, tüm bunları 
sosyalistlerin bu mücadelede onları destekleyeceğinden ve 
aşırılıkçıların halkı onlara karşı kışkırtmaya kalkıştıkları anda onları 
ezeceğinden emin bir şekilde yapıyorlar.

Bütün bunlar, liberal burjuvazinin veya hükümetin Bolşevik sokak 
gösterilerinden veya İspanya genelinde devrimci ve anarşist 
sendikalistlerin gözetiminde sık sık düzenlenen ve acı verici olsa da 
neredeyse her zaman kanlı bir başarısızlıkla sonuçlanan işçi 
grevlerinden korkmamasının anlaşılabilir olduğunu gösteriyor. Liberal 
burjuvazi rahat olabilir, çünkü liderleri onun refahını gözetiyor: 
Liderlerinin siyasi çevikliği ve zekice taktikleri sayesinde burjuvazi, 
gücünü doğru bir şekilde ölçebiliyor, düşmanlarının gücüyle 
karşılaştırabiliyor ve en tehlikeli solcu rakiplerine göre kendini 
konumlandırabiliyor. Bu sayede burjuvazi, silahlı kuvvetlerini 
düşmanlarına karşı ne zaman ve ne ölçüde kullanması gerektiğini biliyor. 
Bu arada, sol liderler burjuvazinin ülkede kurduğu düzeni ya fark 
etmiyor ya da fark etmeyi reddediyor. Her halükarda, liderlerin 
davranışları bize kesin olarak sol cephede belirli bir kafa karışıklığı 
olduğunu gösteriyor; bu kafa karışıklığı, bu liderlerin ya karakterleri 
ya da kararlılıkları nedeniyle uygun olmadıkları işçi sınıfı 
pozisyonlarını işgal etmelerinden ya da kitlelerin devlet gözetimi 
olmadan fikirlerini uygulamaya koyamayacaklarına olan inançlarından 
kaynaklanıyor gibi görünüyor. Uzaktan bakıldığında bunu etiketlemek zor. 
Ancak bir şey açık ve bence tartışılmaz: Sol saflarında derinlere kök 
salmış bir kafa karışıklığı var. Aksi takdirde, İspanyol devrimi ve 
anarşist hareket için son derece zararlı olan " Otuzların " Manifestosu 
ortaya çıkmazdı . Bu manifesto, deneyimli, yüksek rütbeli ve iyi niyetli 
militanlardan gelse bile, devrimci proje için ölümcül olabilir. İspanyol 
devriminin birçok eksikliği göz önüne alındığında, sonuçları daha da 
büyük olabilir; zira bugün bile, tanımlanmış bir pratik eylem planından 
ve toplumsal eylem için yeterli kaynaklardan yoksundur ve bu kaynaklar 
olmadan devrimler her zaman güçsüz kalır. İspanyol devrimi, burjuvazinin 
ve onlarla işbirliği içinde olan Bolşeviklerin onu aniden durdurma 
eşiğinde olmadan ilerlemesini sürdürebileceğini kanıtlamadığı sürece 
güçsüz kalacaktır.

İkinci bölüm

Doğrudan eylemin tanımlanmış hatlarının yokluğu ve sosyal eylem için 
yeterli kaynakların bulunmaması nedeniyle otuz yoldaş tarafından bir 
manifesto yayınlandığını bir kez daha iddia etmeye cesaret ediyorum; 
benzer bir durum yarın da yaşanabilir ve bu nedenle devrimci cephe 
daralıyor ve devrim daha fazla zarar görüyor. Bu ışıkta, burjuvazinin 
devrimin kontrolünü ele geçirmesi ve açık gericiliğin daha da 
kötüleşmesi olasılığı göz ardı edilemez. Ancak o zaman gerçek anlamda 
devrimci bir cephe oluşturmak ve devrimi zaferle sonuçlanacak bir 
genişlemeye yönlendirmek için çok geç olacaktır. İspanya'daki işçi 
kitleleri yorulmadığı ve özgürlük ve refah kazanma konusunda bir şeyler 
başarma umudunu hala koruduğu sürece ve liberal burjuvazi bir gün 
burjuva cumhuriyeti, ertesi gün işçi cumhuriyeti ilan ederek solcu bir 
burjuvazi olmak istediği sürece, devrimi güçlendirmek ve onu verimli bir 
gelişme yoluna sokmak için çok şey yapılabilir. Ancak bu tür şeyler bir 
bedel karşılığında gelir. Bu durum, tek tek bireylerden veya gruplardan 
değil, bir bütün olarak işçilerden, yakın ideolojik ve taktiksel 
koordinasyon içinde, rehavete kapılmadan, ne istediklerini bilen ve tüm 
entelektüel girişimlerini bunu gerçeğe dönüştürmeye adayan işçilerden 
azami çaba talep etmektedir. Gerçek şu ki, anarşist topluluğumuz hâlâ 
kolektif eyleme alışkın değil. Tarihsel olarak, uygulaması düzensiz 
olmuştur ve neredeyse hiçbir devrimde anarşistlerin arzuladığı etkiyi 
yaratmamış, kitleleri kazanmayı başaramamıştır. Ancak zamanın zorunlu 
mesajı, bu yaklaşımı terk etmemiz ve güçlerimizi örgütlememiz, işçi 
kitlelerini örgütleyerek onları burjuva kapitalist topluma karşı 
kendilerini savunmalarına olanak sağlayacak sosyal eylem kaynaklarıyla 
donatmamız gerektiğidir. Dahası, bu mücadelelerden zaferle çıkabilmeleri 
için.

Gerçek şu ki, bugüne kadar bu tür kavramlar anarşist düşüncede yer 
bulmamıştır, ancak bunların yokluğu Rus Devrimi'nde dikkat çekici olmuş 
ve anarşistlere büyük zarar vermiştir. İspanyol Devrimi'nde de benzer 
şekilde zararlı bir eksiklik hissedilmektedir.

İspanyol Devrimi'ni gözlemleyen ve sol kanatta baskın gücün anarşistlere 
ait olduğunu gören kişi, etkilenmeden edemez. Hareketin önde gelen 
isimlerini saran kafa karışıklığının en muhtemel nedeni olan hataları 
kayıtsızlıkla geçiştirmek mümkün değildir: Hareket, çok nadiren meydana 
gelen tarihsel gelişmelerden yararlanmak yerine, kendi saflarında 
çatlakların ortaya çıkmasına tanık oldu. Ve tüm bunlar, devrimci 
takvimin hareketten ve gruplarından ülkenin emek kaynaklarını 
örgütleyerek üretim araçlarını yaratmasına yardımcı olmak için azami 
çaba ve girişim talep ettiği bir dönemde gerçekleşti. Ayrıca, ülkenin 
hızla özgürleşebileceği devrimin savunması için komiteler kurmaya 
başlanması gerekiyordu; siyasi olarak bürokrasinin baskısından; ekonomik 
olarak sömürücü işverenden; ve entelektüel olarak geçmişteki tüm kölelik 
biçimlerinden. Daha sonra, özgür bir toplumun yeni düzenini ve tamamen 
yeni bir yaşam biçimini inşa etmeye odaklanabilirdi. Tüm bunlar, 
Devletin, Kilisenin veya finansal sermayenin herhangi bir denetimi 
olmadan başarılabilirdi.

Henüz her şeyin kaybedildiğini düşünmüyorum: İspanyol halkı hâlâ 
burjuvaziye boyun eğmeme umudunu taşıyor ve asırlık özlemlerini 
gerçekleştirebilecekleri devrimin yolunu çizebileceklerine inanıyorlar: 
burjuvaziden ve onun dayattığı her türlü düzenden özgür ve bağımsız 
olmak. Sonuç olarak, devrimci anarşistler devrimin öncü güçlerini kendi 
bağımsız değerlendirmeleriyle ele almalı ve "birleşik cepheler" ve 
gelecekle ilgili diğer soyutlamalarla dikkatleri dağılmamalı, burada ve 
şimdi yaşamalı ve gözlerini bugüne dikerek çalışmalıdırlar. Ülke 
genelinde dağılmış olabilecek tüm destekçileri için kısa ama açık ve 
geniş işçi kitleleri için kolayca anlaşılabilir, ana hatlarıyla 
belirlenmiş bir pratik eylem programı olmalıdır.

Bu programda, anarşistler tüm üretim araçlarının yeni ortaya çıkan emek 
temelli topluma ait olduğunu ve işçi sendikalarının yönetimi altında 
olması gerektiğini savunmalıdır. Tüm toprakların yeni topluma ait olduğu 
ve köylü topluluklarının, komünlerin ve sendikalarının yönetimi altında 
olması gerektiği ilan edilmelidir. Finans, eğitim ve sosyal yaşamın 
diğer alanları, devlet yetkililerinin yaptırımlarından bağımsız olarak 
işçi birliklerine ait olmalıdır.

Bu konuları savunurken, anarşistler yeni cumhuriyetçi sömürü sistemini 
göz önünde bulundurmalıdır. Burjuvazi zorla topraklarından, 
fabrikalarından, madenlerinden ve ulaşım araçlarından mahrum 
bırakılmalıdır. Burjuvazi bu kazanımlara direndiğinde, başkalarının 
emeğiyle biriktirdikleri zenginliği savunmak için zamanları kalmayacak, 
ancak kendi hayatlarını kurtarmak için yeterli zamanları olacak bir 
duruma getirilmelidir.

Örgütlü ve tavizsiz mücadele, devrimci işçilerin büyük çoğunluğunu 
anarşistlerin yörüngesine çekecektir. Bu durumda, ne "Otuzların 
Manifestosu"nu imzalayanlar ne de onların takipçileri kenarda kalacak 
kimse kalmayacaktır. Devrimin tüm hayati güçleri, anarşist ideolojiye 
çekilerek ve örgütleri ve stratejisiyle yönlendirilerek, burjuvazinin, 
hükümetin ve paralı askerlerinin kalelerine saldırmaya başlayacaktır. 
İşçi sınıfı zafer kazanacak ve özgür emeğe dayalı özgürlük ve eşitlik 
hayalleri gerçeğe dönüşecektir.

Nestor Makhno

Tierra y Libertad'dan (   Barselona) 27 Nisan 1934 Cuma ve 4 Mayıs 1934 
Cuma.

Makhno'nun ve İspanyol yoldaşlarının ölümü

Yukarıda yer alan Makhno makalesi nereden geldi ve kim aracılığıyla bize 
ulaştı?

Sadece Toprak ve Özgürlüğe Odaklanmak:

30 Haziran 1934'te, "Ağır hasta Nestor Makhno ile dayanışma" çağrısı 
yapıldı ve beş aydır bu durumda olduğu belirtildi. "İyileşmesi uzun 
sürecek." Bağışların Paris'teki Madame A. Faucier'ye gönderilmesi istendi.
9 Ağustos 1934'te Makhno hakkında ön sayfada bir makale yayınlandı ve 27 
Temmuz'da öldüğü bildirildi. Daha kısa bir metinde ise, ölümünden sonra 
Paris'teki United Press ajansının, Tierra y Libertad'ın Makhno aleyhine 
iftira ve hakaret olarak değerlendirdiği, Barselona'da yayınlanan bir 
gazetenin 29 Temmuz tarihli bir telgrafını dolaşıma soktuğu belirtildi.
16 Ağustos 1934'te Tierra y Libertad gazetesi 4. sayfasında Ángel 
Calvo'nun "Yoldaş Makhno Öldü" başlıklı bir makalesine yer verdi. 
Makalede şu ifadeler yer alıyordu: "25 Temmuz sabahı saat altıda, cesur 
Rus devrimci ve Ukrayna devriminin başlıca itici gücü Nestor Makhno 
vefat etti. ÁNGEL CALVO."
Calvo'nun Dictionnaire enternasyonal des militan anarşistler'de bir 
girişi var:

"Angel CALVO

16 Ekim 1899'da Remolins'de (Tortosa) doğdu - timsah - FAI-CNT-Drancy 
(Seine-Saint Denis)

Fransa'ya kaçtıktan sonra, Drancy'de fayans ustası olarak çalışan Ángel 
Calvo, 1934'te Voluntad grubunun sekreterliğini yaptı. Bu grup Paris 
bölgesinde aktifti ve İber Anarşist Federasyonu (FAI) ile bağlantılıydı. 
Heriberto Ramos (diğer adıyla Juan Robles y Robles), Fabriciano 
Carrasco, Manuel Estrada ve Pelayo López de dahil olmak üzere Drancy 
grubunun diğer üyeleriyle birlikte 1935'teki sığınma hakkı kampanyasına 
çok aktif bir şekilde katıldı. FAI'nin o zamanlar Fransa'da çok sayıda 
grubu vardı[...]Calvo o sırada Fabriciano Carrasco ile birlikte 
Drancy'deki 17 numaralı Rue Jules Verne'de yaşıyordu ve adı Paris 
bölgesinde kontrol edilecek anarşist adresler listesinde yer alıyordu.

Liza tarafından çevrilmiştir.

1. Alexandre Skirda, Nestor Makhno: Anarşinin Kazağı , s. 277.
2. Otuzlar Manifestosu, adını 30 orijinal imzacısından alan ve Ağustos 
1931'de CNT komitelerinin önde gelen üyeleri ve Solidaridad Obrera'nın 
yayın kurulu tarafından kaleme alınan bir belgedir. Amacı, CNT'nin 
FAI'nin ilham verdiği isyan ve ayaklanmaların sonuçlarına katlanmak 
zorunda kaldığı süreci durdurmaktı. Bu olayların ardından gelen 
baskılarda, CNT binalarının ve sendikalarının kapatılması, toplu 
tutuklamalar ve tutuklanan, öldürülen veya sınır dışı edilenlerin 
ailelerinin yasal savunmalarının finansmanı ve desteklenmesi maliyetiyle 
karşı karşıya kaldı. Hükümet, Otuzları (sözde " treintistalar ") daha 
ılımlı bir muhalefet olarak teşvik etti. Önceki yıllarda bu sözde 
"reformistlerin" bazılarının anarko-sendikalist hareketin daha radikal 
kanadına mensup olduğu da belirtilmelidir .
https://regeneracionlibertaria.org/2026/03/31/la-revolucion-espanola-sus-errores-y-posibles-correcciones/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr