A-Infos (tr) Italy, FAI, Umanita Nova #3-26 - Melfi - PMC Stellantis Yönetim Kurulu - Melfi'deki PMC-Stellantis'te yüz günden fazla süren işçi protestosu. (ca, de, en, it, pt)[makine çevirisi]

24 Ocak 2026 Cumartesi günü, San Nicola di Melfi sanayi bölgesindeki PMC 
Otomotiv'in kapılarının önündeki protestoların 104. günü. Fabrikanın 
önünde, rüzgara ve kışa dayanıklı bir çadırın altında, el yazısıyla 
yazılmış bir tabela her şeyi anlatıyor: "Direniş Çadırı. 13 Ekim 2025'te 
başlıyor. Bitiş...?" Soru hala açık. Ancak mücadele devam ediyor.
PMC Otomotiv işçileri burada tanıklık etmek için değil, işlerini 
savunmak için bulunuyorlar. Birkaç yıl öncesine kadar, otomotiv grubu 
için parçaları bir araya getirdikleri Stellantis genel merkezinde (eski 
adıyla SATA) çalışıyorlardı. Eski ITCA fabrikasına taşınma, iş açısından 
hiçbir sonucu olmayan teknik ve organizasyonel bir karar olarak 
sunulmuştu. "Hiçbir şey değişmeyecekti," demişlerdi. Durum böyle değildi.

Birkaç yıl sonra Stellantis, bu işçileri fiilen başka bir işveren olan 
PMC Automotive'e devretti. Bu hamle, artık tanıdık bir sonuca yol açtı: 
siparişlerin kesilmesi, işçilerin kenara itilmesi, Stellantis genel 
merkezinde üretimin devam etmesi ve hatta üretim artışlarının 
açıklanması. Otomotiv sektöründe genel bir kriz değil, kesin bir seçim 
süreci: içeride kalanlar ve tedarik zincirinden atılanlar.

İşçiler, "Sokağa atıldık, eve gitmemeye karar verdik," diye yazdılar. 
"Sorunu yaratan Stellantis'ten, sorunu çözmesini ve fabrikaya geri 
dönmemize izin vermesini, böylece çalışıp, eve maaş getirip, hayatta 
kalabilmemizi sağlamak için yüz günden fazla bir süredir fabrikayı işgal 
ediyoruz."

Grev hattı sembolik bir seçim değil, somut çözümlerin yokluğunda mümkün 
olan tek yanıttır.

PMC durumu izole bir durum değil. Onların yanında, Stellantis'ten 
neredeyse hiç sipariş alamayan ve Kasım başından beri sürekli grev 
hatlarında olan eski Tiberina işçileri de var. Aynı tedarik zinciri, 
aynı mekanizma, aynı kader. Tüm tedarik zincirini etkileyen ve San 
Nicola di Melfi sanayi bölgesini giderek boşaltan bir model.

CGIL'in çağrısıyla düzenlenen ulusal grev gününde PMC ve Ex Tiberina'nın 
sanayi bölgesinden yürüyüşe öncülük etmesi tesadüf değil. Bu bir tesadüf 
değildi. Taşeronlaştırma ve terk edilmeyi doğrudan deneyimleyenleri ön 
plana çıkarmak, gerçek çatışmanın bugün nerede yoğunlaştığını göstermek 
anlamına geliyor. Bob Marley'in "Could You Be Loved" ve "Bella Ciao" 
şarkıları hoparlörlerden sırayla çalarken Donato Auria'nın sözleri bir 
uyarı gibiydi: Sendika birliğinin uyandırdığı duygu, durumu gerçekten 
etkileyebilecek eylemlere her zaman dönüşmüyor.

Bu arada, kurumsal düzeyde gecikmeler devam ediyor. Yüz günden fazla 
süren protestolar ve MIMIT'te (İşletme ve Made in Italy Bakanlığı) 
yapılan çeşitli görüşmelerden sonra, görünüm belirsizliğini koruyor. 
"Yatırımcılardan", "bir euroya" satılan fabrikalardan, sübvansiyonlu 
imtiyazlardan bahsediliyor. Ancak işçilerin şikayet ettiği gibi, henüz 
gerçek bir kuruluş ortaya çıkmadı ve Stellantis'in yardım etme isteği, 
"tesis için sübvansiyonlu bir imtiyazın değerlendirilmesi" gibi genel 
bir ifadeye indirgendi. İstikrarlı istihdamı garanti eden, üretim 
döngüsünden çıkarılanlara onurunu geri kazandıran hiçbir şey yok.

19 Ocak 2026'da işçiler, Basilicata, Puglia ve Campania bölgelerinin 
başkanlarına mektup yazdılar. Bu, formalite gereği değil, bu 
anlaşmazlığın bölgesel sınırları aşması nedeniyle yapıldı. İlgili 
işçilerin çoğu Puglia ve Campania'dan geliyor ve tedarik zincirinin 
parçalanması yerel bir sorun değil, bölgeler arası bir sorun. 
"Hareketsiz kalamayacağımıza ve kalmamamız gerektiğine inanıyoruz" diye 
yazarak, Stellantis'i sorumlu tutmak için ortak eylem çağrısında bulundular.

Bu kadar çok yokluğun ortasında, aşağıdan da dayanışma jestleri geliyor. 
15 Ocak'ta, Lavello Kamu Yardım Gönüllüleri Derneği'nden bir heyet, PMC 
ve eski Tiberina işçilerine yiyecek getirdi. "Sorunlarınızı 
çözmüyorlar," diye yazdılar, "ama yalnız olmadığınızı hatırlatmak 
istiyorlar. Çalışmak onurdur." Bu, çokuluslu şirketler ve kurumlar 
erteleme yaparken, ayakta kalmaya çalışan bir topluluğun işaretidir.

Bugün, yüz günden fazla bir süre sonra, tek kesinlik, işçilerin kışın 
ortasında, işten çıkarmaların gecikmesi ve yapısal bir çözümün 
görünmemesiyle hâlâ kapıların dışında olmalarıdır. Protesto, 
inatçılıktan değil, zorunluluktan devam ediyor. Çünkü iş iptal 
edildiğinde, direniş bir hayatta kalma biçimi haline gelir.

Kapıların önündeki bir pankarta şöyle yazdılar: "Her şeye rağmen 
mücadele edenlere, pes etmeyenlere, uyum sağlamayanlara mutlu 2026."

Çadır hâlâ orada. Ancak sorumluluk, bu yeniden yapılanmanın sosyal 
maliyetini işçilerin omuzlarına yüklemeye karar verenlerin üzerindedir.

Totò Caggese

https://umanitanova.org/melfi-presidio-pmc-stellantis/
________________________________________
A - I n f o s Anartistlerce Hazirlanan, anartistlere yonelik,
anartistlerle ilgili cok-dilli haber servisi
Send news reports to A-infos-tr mailing list
A-infos-tr@ainfos.ca
Subscribe/Unsubscribe https://ainfos.ca/mailman/listinfo/a-infos-tr
Archive http://ainfos.ca/tr